We wilden het echt niet!

Bovenop State Tower, uitzicht over Bangkok

Een van de vele naaiateliers

Echt, hier regent het ook... en niet zo'n beetje!

Shopping Centers in de wijk Siam

In de tuk-tuk:

Hadden wij niet al uit Bangkok weg moeten zijn? Inderdaad, we hadden maar zes nachtjes geboekt, maar hebben er toch nog maar twee achteraan geboekt. Voor 100 Baht per nacht minder zitten we vier deuren verder in hetzelfde mugvrije gangetje in net zo'n mugvrije kamer. Mèt balkon. Ja, we willen bijna niet meer weg hier... we hebben nog lang niet alles van Bangkok gezien, kunnen nog wel een week doorshoppen (vooral kijken) en eten bij allerlei lekkere eetstalletjes. We kunnen nog wel meer opmerkingen aanhoren als "Come in, buy shoe" en "Come back, come back, good food, good food" en "Special pjeis vor joe"! We doen maar zoals Bassie het bedoeld heeft: altijd blijven lachen!

Maar we blijven dus. Nog twee nachten. Daarna gaan we richting het westen: via een paar nog te bepalen plaatsjes moeten we eindigen in Sangkhlaburi, het tegenovergestelde van Bangkok: er is vrijwel niks in de buurt behalve natuur. Dus ook geen wifi internet. Of airco. Muggen wel.

We hebben tot nu toe dus vooral geshopt en gefotografeerd, behalve gister, toen we onderweg waren om te gaan shoppen en te fotograferen. En daar zat ze. Op het randje van de stoep, tussen het vuilnis, een klein hoopje poes. Het kleine hoopje botjes kon nauwelijks staan, was compleet uitgemergeld, probeerde te mauwen maar er kwam geen geluid uit. Al die mensenbenen die langs haar heen liepen en haar lieten liggen... het was te zielig voor woorden.
Heel veel mensen zullen nu denken: Oh neeeeee... maar jawel :) We hebben een papieren zak gehaald, een blik kattenvoer, en haar de hotelkamer binnengesmokkeld. Het poesje begon te eten alsof haar leven ervan afhing, kroop vervolgens eerst bij Sophie, daarna bij Ivar op schoot en heeft daar heerlijk liggen dutten. Met al onze realiteitszin (ahum) hebben we gezocht naar een kattenasiel, maar kwamen uiteindelijk uit bij de dichtstbijzijnde tempel (want daar zijn er hier nogal wat van). Binnen de kortste keren was het complete tempelcomplex en omliggende bewoners uitgelopen om ons te escorteren naar het huis van 'het kattenvrouwtje' (volgens Ivar de 50 jaar oudere Thaise variant van Sophie). Met een soort van tolk hebben we haar zover gekregen dat het poesje er drie maanden mag blijven. We proberen half december de benodigde papieren en vaccinaties voor het poesje te regelen en de rest laat zich raden...
Ehm ja, wij hebben ook zo onze bedenkingen. Maar nood breekt wet. Toch?

Dit hele verhaal zorgde bij ons gister wel voor gemengde gevoelens. Zo'n klein hulpeloos poesje van amper een paar weken kunnen redden van een uitdrogings/hongerdood voelt goed, maar haar dan meteen moeten achterlaten terwijl ze zo zichtbaar genoot van warmte en aandacht was wel heel moeilijk. We zijn vandaag nog even bij haar wezen kijken. Hoewel ze in een kooitje zat (voorlopig), werd ons toch wel duidelijk dat ze in goede handen was. En: ze kon al mauwen!!

Maar eerst dus verder reizen. We zullen de komende tijd dus niet veel schrijven, maar Ivars Thaise nummer zal waarschijnlijk wel werken. Sophie's Nederlandse nummer is ook nog in gebruik. Morgen nemen we eerste nog een Thaise rug-nek-schoudermassage en dan zijn we klaar voor de reis richting het westen! Om daarna door te gaan Chiang Mai en Laos.

liefs,
Ivar en Sophie

PS Willemijn, Noortje wilde toch een poes? :)