We wilden het echt niet!

Bovenop State Tower, uitzicht over Bangkok

Een van de vele naaiateliers

Echt, hier regent het ook... en niet zo'n beetje!

Shopping Centers in de wijk Siam

In de tuk-tuk:

Hadden wij niet al uit Bangkok weg moeten zijn? Inderdaad, we hadden maar zes nachtjes geboekt, maar hebben er toch nog maar twee achteraan geboekt. Voor 100 Baht per nacht minder zitten we vier deuren verder in hetzelfde mugvrije gangetje in net zo'n mugvrije kamer. Mèt balkon. Ja, we willen bijna niet meer weg hier... we hebben nog lang niet alles van Bangkok gezien, kunnen nog wel een week doorshoppen (vooral kijken) en eten bij allerlei lekkere eetstalletjes. We kunnen nog wel meer opmerkingen aanhoren als "Come in, buy shoe" en "Come back, come back, good food, good food" en "Special pjeis vor joe"! We doen maar zoals Bassie het bedoeld heeft: altijd blijven lachen!

Maar we blijven dus. Nog twee nachten. Daarna gaan we richting het westen: via een paar nog te bepalen plaatsjes moeten we eindigen in Sangkhlaburi, het tegenovergestelde van Bangkok: er is vrijwel niks in de buurt behalve natuur. Dus ook geen wifi internet. Of airco. Muggen wel.

We hebben tot nu toe dus vooral geshopt en gefotografeerd, behalve gister, toen we onderweg waren om te gaan shoppen en te fotograferen. En daar zat ze. Op het randje van de stoep, tussen het vuilnis, een klein hoopje poes. Het kleine hoopje botjes kon nauwelijks staan, was compleet uitgemergeld, probeerde te mauwen maar er kwam geen geluid uit. Al die mensenbenen die langs haar heen liepen en haar lieten liggen... het was te zielig voor woorden.
Heel veel mensen zullen nu denken: Oh neeeeee... maar jawel :) We hebben een papieren zak gehaald, een blik kattenvoer, en haar de hotelkamer binnengesmokkeld. Het poesje begon te eten alsof haar leven ervan afhing, kroop vervolgens eerst bij Sophie, daarna bij Ivar op schoot en heeft daar heerlijk liggen dutten. Met al onze realiteitszin (ahum) hebben we gezocht naar een kattenasiel, maar kwamen uiteindelijk uit bij de dichtstbijzijnde tempel (want daar zijn er hier nogal wat van). Binnen de kortste keren was het complete tempelcomplex en omliggende bewoners uitgelopen om ons te escorteren naar het huis van 'het kattenvrouwtje' (volgens Ivar de 50 jaar oudere Thaise variant van Sophie). Met een soort van tolk hebben we haar zover gekregen dat het poesje er drie maanden mag blijven. We proberen half december de benodigde papieren en vaccinaties voor het poesje te regelen en de rest laat zich raden...
Ehm ja, wij hebben ook zo onze bedenkingen. Maar nood breekt wet. Toch?

Dit hele verhaal zorgde bij ons gister wel voor gemengde gevoelens. Zo'n klein hulpeloos poesje van amper een paar weken kunnen redden van een uitdrogings/hongerdood voelt goed, maar haar dan meteen moeten achterlaten terwijl ze zo zichtbaar genoot van warmte en aandacht was wel heel moeilijk. We zijn vandaag nog even bij haar wezen kijken. Hoewel ze in een kooitje zat (voorlopig), werd ons toch wel duidelijk dat ze in goede handen was. En: ze kon al mauwen!!

Maar eerst dus verder reizen. We zullen de komende tijd dus niet veel schrijven, maar Ivars Thaise nummer zal waarschijnlijk wel werken. Sophie's Nederlandse nummer is ook nog in gebruik. Morgen nemen we eerste nog een Thaise rug-nek-schoudermassage en dan zijn we klaar voor de reis richting het westen! Om daarna door te gaan Chiang Mai en Laos.

liefs,
Ivar en Sophie

PS Willemijn, Noortje wilde toch een poes? :)

Bangkok begins

Bangkok is voor ons goed begonnen. Na een dodenrit met de taxi vanaf het vliegveld naar het hotel bleek de hotelkamer geweldig te zijn. Nog geen enkele kakkerlak gezien, zelfs geen muggetje.
Al gauw bleek dat het hele verkeer hier een complete chaos is, maar we zijn inmiddels al volleerd overstekers geworden (lees: er is een zebra dus gewoon lopen).

Gister gingen we een visum voor Laos halen, dat nog wat ingewikkelder bleek te zijn dan gedacht. Voor de taxichauffeur vooral! Hij reed finaal de verkeerde kant op, en toen we hem om uitleg vroegen met de kaart erbij (er stond inmiddels al wat Bath op de teller) deed de chauffeur net alsof 'ie niets begreep of gewoonweg doof was. Dit tot zo'n grote ergernis van Ivar dat we maar gewoon bij een stoplicht zijn uitgestapt... daarna troffen we het gelukkig beter met een taxichauffeur die onverstoorbaar Thais tegen ons bleef praten en ook heel hard om zichzelf moest lachen de hele tijd!

Ook zijn we even Siam shopping center in geweest, waar we nog naar terug moeten want achteraf lazen we dat er een showroom is vol met mooie auto's waar Ivar natuurlijk graag even heen wil...

Vandaag zijn we weer in een ander winkelgebied geweest, maar met het goedkope valt het allemaal wat tegen. Ok, we zijn nog niet bij een kleermaker geweest, maar de gewone kledingwinkels zijn net zo duur als in Nederland. Sophie kwam dus slechts met drie middelkleine tasjes terug...

Verder heeft Sophie haar eerste buikkrampjes al gehad; blijkt dat Ivar zonder ergens geweest te zijn echt overal weet waar hij is; is noedelsoep heel goed te eten als ontbijt; ijskoffie niet; zijn we stiekem toch al wel een starbucks binnen geweest voor een lekker bakkie; ruilt Ivar zijn Giulia straks in voor een tuk tuk en zijn zeilboot voor een Khlongboot; wil Sophie een Thais baby'tje; is Ivar daar niet zo blij mee; en zijn de Thai ècht heel erg aardig (afgezien van sommige taxichauffeurs dus).

En nog bedankt voor al jullie leuke reacties, ga zo door want het is heel fijn om van jullie te horen!

Het is bijna zover!

Nou, het is nu echt bijna zover. De backpacks staan klaar in een verder bijna lege kamer (zoals het er in jaaaaaren niet heeft uitgezien!) Mollie zit natuurlijk ergens op een doos toe te kijken. We worden al sinds gister een beetje heen en weer geslingerd tussen redelijk blij omdat we op avontuur gaan en behoorlijk sip omdat we iedereen hier achterlaten.

Pluspunten: heeeel veel kadootjes, lieve woorden en knuffels van vrienden en familie. Nadeel: een knoop in onze maag omdat we er zo 'tussenuit knijpen' in de wintermaanden, niet bij jullie zullen zijn met kerst en sinterklaas en oud&nieuw, niet meer zomaar even bij vrienden langs kunnen gaan voor een bakkie of een drankje in café België, etc.

Bedankt voor al jullie morele support en tips de afgelopen tijd. We denken dat we - helemaal tegen onze gewoontes in - nu écht niets vergeten zijn mee te nemen :D

Tot blogs!

Ivar en Sophie

PS Voor degenen die het nog niet gedaan hebben: mail ons je huisadres als je een leuk exotisch kaartje wilt ontvangen zo rond de kerst!